Een dakplantaan is omgezaagd. De stukken van de stam maken een reis door onze tuin. We zitten erop in een kring, er wordt mee gerold, gespeeld en telkens staan of liggen ze ergens anders. Ze inspireerden mij tot vier snelle schilderingen op 250 gram/ m2 papier van A3 formaat. Opgezet met houtskool en ingevuld met aqrylverf.

Over hoe je dit kunt doen bestaan veel regels in de kunst. Dat heeft iets tegenstrijdigs in zich omdat kunst in mijn ogen de bedoeling heeft dat de kunstenaar onderzoek doet naar de werkelijkheid en wat dit voor ons persoonlijk te betekenen heeft. De kunstenaar heeft de taak om vorm te zoeken voor wat zich aandient in onze werkelijkheid. En eerlijk onderzoek en heeft alle opties openstaan zodat de waarheid, de wetenschap ontdekt kan worden. Regels kunnen dit eerlijke onderzoek in de weg staan.

Dit werk is gemaakt zonder gebruik te maken van hoge kwaliteit materiaal en technische kennis. Zelfs een basaal gevoel van hoe het hoort moest wijken. Zuinig was ik in het verfgebruik en met de kwast heb ik onbarmhartig goed uitgesmeerd. Niets klopt in dit werk. Ik weet niet hoe het jouw als kijker vergaat, maar wat ik voel is precies waar het over gaat: oordeel, veroordeling, waardeloos dit, mislukt. Volgens de regels dan.

Dit vormgeven vind plaats van binnenuit. Niet de regels en de kennis bepalen hier wat gezien wordt. Dat is een ander spoor, mijn spoor is het volgen van mijn hart, nauwkeurig luisteren wat daar verteld wordt, zonder oordeel, mijn persoonlijke reactie op de werkelijkheid om mij heen. De gelaagdheid ervan, het mysterie, de zichtbaarheid en onbevattelijkheid. Mijn ergernis, ongeduld, onvermogen; een energie en een kracht die opborreld, zet aan tot actie en schildert de veelomvattendheid: het zijn zonder verklaring.